Afgelopen zondag vierde mijn neefje zijn 5e verjaardag en hij wilde een Cars-taart zoals ik eerder die week had gemaakt. Op vrijdagavond bleek dat mijn man het hele weekend moest werken en ik zag het eigenlijk niet zitten om dan zaterdagavond tot laat aan de taart te werken, dit omdat ik gewoon moe was en vroeg naar bed wilde. Ik kon tenslotte niet uitslapen vanwege de kinderen en ik moest ervoor naar Deventer en weer terug, toch 300km met twee ukken in de auto... Eerlijk gezegd wilde ik afzeggen. Maar toen werd ik kwaad op mezelf. Ik kon mijn neefje niet laten zitten.

Zo blij dat die jongen zondag reageerde toen hij de taart zag. Hij vond hem zo gaaf. En dat maakte alles weer goed, want alhoewel hij gewoon een 5-jarige knul is zoals vele anderen, is dit ventje toch (en zijn zusje) erg speciaal. Hij heeft het niet makkelijk gehad het laatste jaar, want zijn papa zit al 11 maanden vast in een detentiecentrum in Rotterdam. Hij mag namelijk niet in Nederland blijven.

Mijn zwager is 7 jaar geleden als jonge vent vanuit Irak naar Nederland gekomen, op zoek naar een beter en veiliger leven. Toevallig kwam hij mijn schoonzusje tegen en kregen ze een relatie met elkaar en mijn neefje werd geboren. Een wonder, werkelijk waar, want mijn schoonzusje kon geen kinderen krijgen. Met haar vorige man was het nooit gelukt, geen enkele vruchtbaarheidsbehandeling had resultaat, ze was onvruchtbaar.

Onzekere periodes braken aan, want mijn zwager had nog steeds geen verblijfsvergunning, maar advocaten zien overal wel weer een procedure in, dus de hoop op een verblijfsvergunning bleef. Ook omdat de kinderen (inmiddels werd ook mijn nichtje geboren) gewoon, net als hun moeder, de Nederlandse nationaliteit hebben, mijn schoonzusje al 15 jaar een vaste baan heeft en de kinderen zijn achternaam dragen.

En vorig jaar werd 'ie vastgezet in een detentiecentrum voor asielzoekers alsof het een crimineel is, maar nu na 11 maanden is er nog steeds geen duidelijkheid. Grote kans dat 'ie alsnog wordt uitgezet naar Irak. Mijn neefje weet dit en is soms wanhopig, hij (en zijn zusje natuurlijk) mist papa zo, hij kan niet zonder hem. Omdat papa nooit heeft mogen werken was hij altijd samen met zijn kinderen, ze adoreren hem.

Het doet pijn als ik denk aan die uitspraak van een bekende politica een aantal jaren geleden: 'nee, we scheiden geen gezinnen'.... Jaja.

Sorry, maar ik moest dit even kwijt. Ik hoop dat jullie af en toe eens aan mijn neefje en nichtje denken...

Hier zijn taart, die echt niet perfect is, maar met tranen decoreren is niet makkelijk....