Een taart maken als je ziek bent is al niet fijn. Als het dan ook nog eens een taart is waar álles mis ging is dat helemaal niet fijn. Als de opdrachtgever superenthousiast is is dat natuurlijk wél heel fijn....

Het begon al bij de voorbereidingen. Ik wilde het bootje al van te voren boetseren. Malletje gemaakt met de aanwijzingen van Lonestar. Malletje wilde al niet lukken. Lief erbij geroepen en die heeft een mooi malletje voor me gemaakt. Fondant erover gedrapeerd. De volgende dag vol enthousiasme gaan kijken bij mij scheepje....helaas nog net zo zacht als voorheen. 1e Poging mislukt. 2e poging met tylose erdoor ook mislukt. Vervolgens begon de tijd te dringen en werd ik tot overmaat van ramp nog ziek ook. Moeders kunnen niet ziek zijn maar taartdecorateurs ook niet! Ik heb uiteindelijk op donderdagavond alle zeilen moeten bijzetten om een bootje met een poppetje te boetseren. Toen moest ik nog een biscuit bakken. Lief had aan de oven gezeten met zijn tengeltjes en dat had ik niet in de gaten. Gevolg: mislukt biscuit. Om 21.30 uur nog een biscuit in de oven gezet en die was goed gelukt. Vergeeet ik met mijn snotterige hoofd om hem na het afkoelen in een pedaalemmerzak te doen en stond het biscuit de volgende ochtend nog vrolijk op het aanrecht.....uit te drogen. Vrijdagochtend vroeg nóg maar eentje gebakken en die was wederom goed gelukt! Toen aan de bekleding begonnen die niet wilde zoals ik het wilde. De klant kwam hem zaterdagmorgen ophalen mét de 13-jarige Joël en zij waren enthousiast. Dat maakt een hoop goed.

Na een heel lang verhaal hier dan de foto. Het is een slap aftreksel geworden van de vissertaart van Lonestar. De klant had een foto van Lonestar gezien en wilde net zoiets. Oordeel zelf.....