En dat verdiend n taartje!
Want meeeennnn...wat heb ik een respect voor hun!
Altijd een goed leven gehad! Mam werkte in gezinnen als oppas en pap ging in de vut. Ze kwamen nog dichterbij wonen, straatje verder en toen gebeurde het...
Mam deed "raar".

Ze bleek een tumor in haar hoofd te hebben!
Deze moest weggeopereerd worden.
En dat ging mis.
Adertjes doorgesneden...
Rechts blijvend verlamd en afasie...
Pap die tot dan zo goed als nooit iets had gedaan leerde zichzelf het huishouden doen...Mam zat in het revalidatiecentrum en knokte...keihard!! 65 was ze toen.
Pap deed alles in huis en ging 3 keer per week op en neer met de trein naar het revalidatiecentrum, uurtje heen, uurtje terug.
Toen mam weer thuis kwam moesten ze erg wennen aan elkaar.
Heftig!
Mam was altijd al van "dat t op haar manier moest"....
en dat was niet veranderd.
Ze gaf met weinig woorden veel kritiek op hoe pap alles regelde.... En dat is érg moeilijk om te zien...
Maar ze hebben het gered! Huis aangepast, alles aangepast...ze leven nu het leven met alle gebreken van dien....
En nu zijn ze morgen dus 45 jaar getrouwd, de zussen en broer van mam komen met aanhang en een schoonbroer van mijn pap...meer hebben ze niet van directe familie. Mijn zus en aanhang en wij vieren het een andere keer, te veel drukte kan ze niet meer aan....
Oke, genoeg gel*ld...Dit is de taart;

Bedankt voor t kijken!!