Dit boeketje maakte ik voor de 80ste verjaardag van een hele lieve mevrouw. Zij is de vrouw van de meneer in het verhaal hieronder.

In 1971 werkte ik in een immigrantenopvangscentrum. In die jaren konden joden moeilijk de toenmalige Soviet Unie verlaten. Weinigen lukte het via de Nederlandse ambassade in Moskou naar Israel te emigreren. Daaronder was een heel aardig, uit Syberie afkomstig, echtpaar met twee kinderen die het lukte 1971 naar Israel te emigreren. Ze vonden werk en vestigden zich in dezelfde stad waar ik woon. De man dacht helemaal geen familie te hebben.  Hij werd nog voor WOII als klein kind uit een weeshuis in Berlijn geadopteerd door een Russisch echtpaar. Die familie werd daarna naar Syberie verbannen. Een paar jaar geleden is hij naar familie gaan zoeken en vond uiteindelijk een, hem onbekende, zuster in Nederland. Hij was overgelukkig. Hij spreekt alleen Hebreeuws, Russisch en Duits. Hij herrinnerde zich nog dat er in het opvangstcentrum een Nederlandse werkte . Hij heeft toen contact met mij opgenomen en sindsdien vertaal ik hun brieven. Ze hebben elkaar sindsdien al enige malen gezien en praten met handen en voeten via Skype. Zijn vrouw wordt morgen 80, hij is nu 81.