Voor mijn zusje (die helemaal knettergek is van de Efteling en alles wat met sprookjes te maken heeft) haar 30ste verjaardag was ik van plan om de sprookjesboom-taart te maken uit het boek van Debbie Brown (Enchanting, Magical Cakes - wat een BRILJANT boek!!). Toen ik haar de taart in het boek liet zien zei ze meteen al: "Ja, maar zoiets ga je toch niet OPETEN?!?! Iedereen die daar een hap van wil nemen krijgt een knal! Die wil ik bewaren!". Dat het een dummie moest worden was dus meteen al duidelijk.

Toen ze door het boek ging bladeren (en bij elke nieuwe pagina weer een nieuwe "ooohhh" of "aaaahhhh" te horen was) vond ze de waterval-taart alleen leuker. Want "Ik heb toch al een sprookjesboom van plastic in de kast staan..."

Oké. De waterval dus. Halverwege de week was ik stiekem wel blij dat het een dummie was, want wat een werk! Dat had ik nooit in één dag voor elkaar gekregen met 3 kleine kinderen om me heen. Eigenlijk waren alleen de avonduren bruikbaar om eraan te werken, want inmiddels hebben de kinderen helemaal door dat als de grote taartbox tevoorschijn komt er ergens wel wat te snoepen valt. Die zijn dus niet  meer van tafel weg te slaan 

Maar ondanks het vele werk en de pijnlijke pols van het fondant kleuren ben ik wel ontzettend blij dat ze hem uitgekozen heeft. Want wat is hij leuk geworden!! Ik ben niet snel trots op mezelf, maar hier werd ik stiekem wel heel blij van:

Wat een geweldig leuke taart om te maken. Hoe meer pixies en paddestoeltjes en bloemen erop kwamen, hoe blijer ik werd.

Over het 'water' op de taart was ik eerst wat huiverig. Was een beetje bang dat ik iets fout zou doen of dat het gewoon niet mooi zou zijn en het de taart zou verpesten. Zonder was hij toch ook al mooi? Maar het tegendeel was waar: dat water maakt de taart echt 'af'.

Nog even een close-up van één van de pixies. Wat een gefriemel... En doordat ik wat te scheutig was geweest met de tylose (had ik nog niet eerder gebruikt) was vooral het huidkleurige fondant heel broos geworden dus de beentjes en vingers braken tijdens het boetseren al zowat als je er alleen maar naar keek. Daar zijn dus nog wel wat verbeterpuntjes in te vinden. Maar goed, al doende leert men, toch?

Ik heb de vleugeltjes van de pixies weggelaten, die vond ik eigenlijk niet zo leuk. Zonder zijn ze veel vrolijker. En ze zitten ook niet alledrie op dezelfde plek of in dezelfde houding als in het boek. Zelfde geld voor de paddestoelen en de bloemen. En de rotsen. En de waterdiepte. En... Alles precies namaken is ook niet leuk, toch? 

Maar man, wat is die Debbie Brown briljant! Dit was pas mijn 6de taartje, maar door de duidelijke uitleg in het boek is hij toch veel mooier geworden dan ik 5 taarten geleden ooit had durven dromen