Afgelopen week stond volledig in het teken van de zweetdruppels..

Ik wist dat het een stressvol weekje zou worden, in principe vind ik 1 taart per week(end) meer dan voldoende naast gezin, werk en huishouden, maar als je de kans krijgt je 2e bruidstaart ooit te maken én je eigen moeder haar 65e verjaardag in een gerenommeerd restaurant viert, dan maak je daar natuurlijk een uitzondering voor. Als je vervolgens enkele weken voordien gevraagd wordt of je enkele verrassingsgasten een weekendje onderdak kunt bieden, zijn die natuurlijk van harte welkom. Wanneer de visite dan sméékt ook eens een taartje van jouw hand in levende lijve te mogen proeven, tsja wat doe je dan?
Dan werk je je tussen je gewone werkzaamheden uit de naad om alles op tijd klaar te krijgen, blijft er vanwege de gezellige avondjes en feestdagen nauwelijks tijd over om de borreltaart en bruidstaart voor te bereiden, en hoop je er het beste van.

Het “proeftaartje” houd je dus bewust simpel en gebruik je meteen om de diamond cutter nogmaals uit te proberen (een jaar geleden ooit eens uitgeprobeerd, maar dat was niet echt een succes. Deze keer ging het me iets beter af, maar écht handig vind ik het niet, dus voor de bruidstaart toch maar een andere methode gebruikt.):

Anderhalve dag voor de borrel moet je dan dus nog beginnen aan de verjaardagstaart, wat gelukkig redelijk voorspoedig verliep. De wens was een zwart-witte taart met swirls, zwarte pareltjes, hier en daar een blaadje/bloemetje naar voorbeeld van de uitnodigingskaart, en een strik bovenop. De dag van de borrel was het vrij warm, dus eenmaal uit de koelkast werd de taart behoorlijk nat, wat het glanzend-zwarte laagje van de pareltjes helaas niet overleefde. Ook waren de striklussen niet volledig uitgehard, maar gelukkig net voldoende om zich staande te houden. Al met al waren alle gasten vol lof en mijn moeder helemaal blij met haar taart:

En toen was het tijd voor de bruidstaart. Ik ben er nog steeds niet over uit of dat echt wel iets voor mij is, ik heb nog steeds moeite met de stress van zo’n unieke gelegenheid waarbij alleen een perfecte taart hoort. En als de vochtigheidsgraad in de lucht dan met het uur oploopt wordt dat er niet beter op. De grote gouden strik wilde gelukkig goed overeind blijven staan (maar paste maar nét op het onderbord), maar de lussenstrik bovenop zakte spontaan in door het gewicht van de andere lussen. De snel gedraaide gouden parels moesten de gaten in de strik dus opvullen. Het grootste drama was echter wel dat de taart eenmaal uit de koelkast werkelijk wégsmolt. Twee ventilatoren erop haalden niets uit, de goudverf zakte eraf, de blaadjes onder de bloemen liepen uit waarbij de nerf verdween en de blauwe en rode fondantbekleding smolt weg tussen de witte parelrand.
Met de moed der wanhoop met druipende taart naar de feestlokatie gereden, waar mijn dochter bedacht de climate control op standje vrieskou te zetten. En dat redde het restant van de taart, die zowaar weer wat opdroogde (lees: bevroor, net als mijn schouders, maar dat terzijde ). Ondanks de botercrème en jamvulling heeft de taart op lokatie dus ook zo lang mogelijk in de koeling gestaan. In ieder geval vond het bruidspaar de taart prachtig en heerlijk!

Met dank aan Etspaghet en Zoete Kunst voor de inspiratie! Het bruidspaar had zelf uit een heleboel voorbeeldfoto's laag voor laag hun taartwensen samengesteld, waaronder dus onderdelen van taarten van deze dames!