Ik had tot afgelopen vrijdag steeds geluk gehad met het weer. Altijd precies tussen alle plak-sessies door weten te werken, en ik vroeg me wel eens af of er niet een beeeeetje overdreven werd met die verhalen over plaktaarten. Hah. Dat heb ik geweten.

Afgelopen zaterdag ging mijn schoonzusje trouwen, en daar mocht ik de taart en cupcakes voor maken. Ik had de versieringen al klaar, en ik ging hem redelijk simpel houden, en was eigenlijk zo goed als stress-vrij. En toen ging ik bekleden... Niks glad te krijgen, overal hobbels en bobbels en fondant die van ellende ging scheuren... en daar zit je dan met je simpele, niets-bedekkende versieringen. Die ook nog eens van ellende in elkaar blijven zakken. Bah! Gelukkig kwam, toen ik bijna stond te huilen, de bruid de keuken in gewandeld, en riep uit dat ze hem praaaaaaachtig vond worden. Dus toen heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben ik verder gegaan. En dit is 'em geworden:

Ik heb de harten er pas opgezet VLAK voor de gasten binnenkwamen. Helaas brak de onderste al voordat ik een fototoestel kon pakken, en de tweede zakte in terwijl ik een mooie hoek zocht. De patissier van het hotel kwam nog kijken of hij kon helpen, maar hij was het ermee eens dat het een hopeloos geval was.

Maar de bruid was dolgelukkig, en hij was heerlijk. Pfoe.