Vorig weekend een opdracht....had ik geweten dat het zulk vies weer zou worden, dan had ik de opdracht aan me voorbij laten gaan. De fondant was niet van de tafel te krijgen...alles plakte, mijn handen, de tafel, de fondant...grrr r. Na een keer of 7 uitrollen, een pond fondant in de prullenbak (want op de taart ging hij gigantich scheuren) en het huilen dat me nader stond dan het lachen  , lukte het me zowaar de taart redelijk te bekleden.
Echter, na een aantal uurtjes aan de taart gewerkt te hebben......klaar....fotoos maken......wat zag ik tot mijn grote schrik op de foto: een vulling die eruit begon te puilen. Taart gelijk een paar uurtjes in de koeling gezet. s'Avonds moest ik de taart  naar een vriendin brengen...20 minuten rijden, kramp in mijn armen van het vasthouden van de taart voor de airco en aangekomen gelijk weer in de koeling. Wat een ramp was dat...terwijl ik het idee van de taart nog altijd leuk vind!!
Ik heb niet meer durven bellen hoe de taart er de dag erna op het feest eruit heeft gezien........
Stresssssss dat taarten maken....maar ook wel weer heel leuk . We gaan gewoon weer verder (zie Hello Kitty bij de stapeltaartjes)

Bedankt voor het kijken en het luisterend oor...of is het in dit geval lezend oog?

Komt tie: