niet maja de bij,
niet het maja volk,
maar maja zeep!

<lang verhaal mag je gewoon skippen hoor!>

een paar maande gelde vroeg mij collega of ik een taartje wilde maken als zijn vrouw jarig zou zijn. Omdat deze man echt geniet van mijn taartjes, zowel de binnen als de buitenkant, zei ik natuurlijk ja!
Twijfelend vroeg hij aan me of ik dan misschien iets kon doen met de maja zeep. Zij vrouw (ze werd nu 64) was als klein meisje altijd zo dol op de verpakking van de zeep, die bewaarde ze altijd en droomde ervan om later flamenco danseres te worden..
Ik zei dat ik dat natuurlijk wilde proberen

Voor de geintersseerden: hier staat ze

Een paar weken later diende ik mijn ontslag in, en vrijwel zijn eerste reactie was: maar hoe moet dat dan met mijn taartje?!?
Ik beloofd dat ik gewoon een taartje voor hem zou maken...

Dus gisteren was het zo ver: ze kwamen het taartje ophalen, hij had haar niet verteld dat ze voor een taartje kwamen, maatr alleen dat ze even koffie kwamen drinken.
Toe het taartje uit de koelkast kwam, riep zij meteen: OH het majameisje! Hoe wist je dat????

Ze stonden gewoon allebei met tranen in de ogen... wat een taartje al niet kan doen. Mooi kan het leven soms zijn hè?

En na dat hele verhaal, hier komt ze, (het is dus zo'n rond zeepje in zwart papier) gevuld met lemoncurd & mascarpone

p.s. ik heb overigens niet het plaatje niet exact nagemaakt, het is maar een heel klein taartje, zo'n 15cm, dus dat leek mij niet haalbaar met alle details.  Ik heb dus geprobeerd om een bepaalde 'sfeer' neer te zetten