... lang, lang, LANG geleden (okee, eigenlijk helemaal niet zo lang geleden), een meisje dat van bakken hield. Ik dus. En er was een zus van dat meisje, en die ging trouwen. En ik had met mijn grote mond ooit geroepen dat, als ze ooit ging trouwen, ik de bruidstaart wel zou maken. Nou, daar werd ik mooi aan gehouden!

Nu had ik op dat moment nog nooit gehoord van dingen als "Howto's", "Botercreme", "Afsmeren", "Dowels" of "De Leukste Taarten". Ik had gewoon een leuk winkeltje gevonden en daar een handvol spulletjes gekocht. Hoe je een lekkere taart maakte, dat wist ik wel. Maar ik had er nog nooit een bekleed met marsepein of fondant of wat dan ook!

Zuslief trouwde op Vlieland, dus heb ik toen ter plekke met een vreemde oven en een onhandig klein handmixertje mijn allereerste stapeltaart gemaakt. Gevuld met slagroom en frambozen, en versierd met zelfgefreubelde roosjes. Alleen voor de blaadjes had ik plunger cutters gekocht, en natuurlijk een mat voor het patroontje in de marsepein.

Gelukkig was het een kleinschalige bruiloft, met alleen broers, zussen en ouders erbij, en gelukkig gaf de bruid bijzonder weinig om hoe "profi" de taart eruit zag. Ze vond het gewoon hardstikke leuk dat haar kleine zusje een taart voor haar had gemaakt. En hij was heeeeeeeeeerlijk!

Alleen kan ik tegenwoordig niet meer naar het gevaarte kijken zonder kromme tenen. Het contrast op deze foto klopt niet, dus de kleuren zijn wat aggresiever dan ze echt waren. Maar toch... Nou ja, laten we het maar zien als een soort van "kindertekening".