Vandaag moest ik een taart maken als Bedankje voor 2 ouders van de Oudervereniging. Ik had al snel een idee wat ik ging maken.

Ik ben altijd weer verbaasd over de gang van zaken bij het taarten maken. Het lijkt wel Hoe meer er mis gaat, hoe mooier hij uiteindelijk wordt…

Deze taart was een rampenplan. Het begon al met de cake die niet genoeg wilde rijzen. Dat werd dus een heel laag bloempotje dan… Maar goed, niet getreurd, bloempotten zijn er in alle soorten en maten, dus geen probleem.

Tot ik de schaal omkeerde en de HELFT van de cake in de schaal bleef zitten en de andere helft op het bord kletterde. Vandaar dat rijsprobleem, er was gewoon een stuk niet helemaal gaar (of wel gaar maar erg klef).

K*T, ja precies, dat zei ik dus. Want ik had geen ander beslag meer, dus naar de stad fietsen?? Ja doei, daar heb ik dus geen zin in. Dan maar roeien met de riemen, of liever gezegd de stukken cake, die je nog wel hebt.

Drie ielige plakjes had ik uit het restant kunnen freubelen. Ach ja, met flink wat vulling zie je daar niks van. Maar die vulling trok weer de hele cake mee en het werd een stratiatellamixje. Vies om te zien, maar goed, de smaak blijft prima.

Meteen even de aardbeicrème uitgeprobeerd en die is perfect. Smeuïg en goed van smaak.

Ik was inmiddels heel blij dat ik al mijn bloemen gisterenmiddag en -avond had gemaakt, toen ik weliswaar nog in de rozefase zat, maar wel mijn geluk mee had. Die waren anders gegarandeerd ook mislukt.

Gelukkig lukte de botercrème wel (rumsmaak) en ging het afsmeren ook goed.

Daarna begon het spannendste klusje, namelijk het fondant over de bloempot heen trekken. En met dit weer weet je het maar nooit. Het kan smelten, het kan scheuren. Het weer is hier op zijn zachtst gezegd nogal wisselvallig. Wisselend tussen bloedheet en trui aan.

Maar ook dat lukte redelijk (kleine scheurtjes, maar die foefelen we wel weg met het een of het ander). En dan nog spannend, de taart omdraaien. Ja, daar kan heel wat bij mis gaan, maar gelukkig had ik hem er in 1 keer op.

Randjes omvouwen en afsmeren met restje botercrème. Nu komen de stukjes cake goed van pas als losse aarde in de bloempot! Zo zie je maar, wat eerst een probleem is, is later een aanwinst.

Vervolgens de bloemen er netjes doch rap in proppen. Nog even dusten met zilver en witte glittertjes. Daarna was het tijd voor mijn vlinders, die ik zelf wel goed geslaagd vond. Arghhhh, 3 braken er doormidden, dus toen had ik er nog maar 4.

Maar Hoera hoera hoera, kijk eens wat een mooie gezellige en lieve taart het is geworden. Ik ben er zeer tevreden mee!