Heb het op het moment enorm druk. Belt de moeder van onze oppas: wil je een taart voor me maken? Ik: euh ik heb het eigenlijk wel heel druk, voor hoeveel personen? Zij: ongeveer 30 tot 40 mensen. Ik [denk:oh, dus geen 24 cm die ik in de vriezer heb...]: waar is het eigenlijk voor (wil eigenlijk nee gaan zeggen...). Zij: ik word 50 jaar.  Ik: [denk: OK, dat wordt dus geen nee, maar een ja , heb eigenlijk geen tijd, maar ik versier wel wat] mmmm, ik ga er over nadenken. Voor wanneer? Zij: de 16 e november... of ben ik dan te laat? Ik: ik laat het je nog weten. Zi j: het hoeft niets bijzonders, gewoon zo'n lekkere taart met marsepein en iets met citroen erin. Ik vind geel een mooie kleur. Verder moet je er maar niet te veel moeite voor doen. IK: 'ik laat het je nog weten.
Na even nadenken, bedacht ik me, dat ik de strik nog van Asmara had bewaard. Di heb ik voor ze gemaakt.
Het is allemaal niet super afgewerkt en superstrak, zoals ik eigenlijk gewend ben, maar het was dan ook een erge haast klus. Tussen de workshops en inpakken van de koffers in. HIer komt ie dan:

en de al eerder gebruikte en gelukkig bewaarde strik, waardoor de taart er toch nog erg gezellig uitziet.

Bedankt weer voor het kijken