Ik heb voor deze topictitel gekozen omdat de wet van Murphy DUIDELIJK aanwezig was....

Voor de vriendin van mijn zus mocht ik de bruidstaart maken. Ik was helemaal goed voorbereid. Op tijd gebakken, vullingen en ganache op tijd klaar. Bloemetjes op voorraad gemaakt. Kortom...ik had een makkie deze week....tenminste...dat dacht ik. Op woensdagavond bedacht ik me tijdens het afsmeren met chocoladeganache dat er iets was met de bruid en chocolade. Zusje gebeld en die verwees me naar de bruid want er was wel iets met chocolade maar wat precies kon zij me ook niet vertellen. Bruid gebeld en wat bleek...de bruid heeft een chocolade-allergie. Ojee...en nu??? De bruid adviseerde me om gewoon verder te gaan met afsmeren. Zij zou dan wel een klein stukje van de binnenkant eten. Maar dat zat me toch niet helemaal lekker. Een bruid die niet van haar eigen bruidstaart kan eten...dat kan ik toch niet op mijn geweten hebben? En dus woensdagavond nog een nieuw biscuitje gebakken. Toen ie klaar was wilde hij maar voor de helft uit het bakblik. Met enig kunst- en vliegwerk de biscuit toch nog aan elkaar kunnen plakken en afgesmeerd met witte chocoladeganache. Donderdag de taarten bekleed en toen ik de bloemen erop wilde plakken bleek dat ze witter waren dan de taart. Dus op stelle sprong nog maar weer nieuwe bloemen gemaakt. Waar ik twee avonden mee bezig was geweest kan blijkbaar ook in een kleine middag. Nouja, de bloemen op de taart geplakt, de parels in de gaatjes. Wauw!! Nu alleen nog het lint om de drum....lint...lint??? Waar is het lint? Pfieuw...lint gevonden alleen...nét te kort. Jakkes...nog om half zes 's middags naar een dorp verderop om lint te kopen maar gelukkig. Ook dat is gelukt. Nu moet alleen de taart nog een nachtje overleven en dan vervoeren. Vanmorgen dus de taart in de auto om hem 76 km verderop te bezorgen. Maar ook dat is gelukt. Zojuist kreeg ik een sms van mijn zusje namens het bruidspaar en de gasten dat de taart superlekker én supermooi was. Gelukkig is het hele verhaal positief geëindigd.