Groetjes,
Mirjam

Ik sla gewoon zeer hard op de zijkant van mijn taart en als er twee gaatjes in mijn hand zijn, dan weet ik dat mijn cake perfect op elkaar staat.
De cake staat dan wel wat bol van de slag, maar je kan niet alles hebben h

En ja, er zijn een microfoon en luidsprekers aanwezig.

Trouwens, ik gebruik ook een taartzaag hoor. Zonder snijd ik ook hartstikke scheef....

En die vulling goed verdelen? Dat doe je heel eenvoudig met een grote spuitzak en grote spuitmond (zo eentje van de Blokker ofzo). Dat gaat perfect! Ik weet niet welke tip Danny heeft, maar deze wilde ik je niet onthouden, maar als Danny er ook zo'n mooi verhaal bij heeft, dan horen we het natuurlijk graag!

Groetjes Evelien

Inderdaad, zo'n systeem heb ik en pas het al een tijdje toe. (niet om te lachen).
Het is het ei van Columbus en volgens mij ideaal.
Een dezer dagen zal ik het wel eens op dit forum zetten.

Groetjes,
Danny

hihi, bedankt voor je kostelijke verhaal. Alleen nog even een vraagje: heb je ook al een systeem bedacht om te zorgen dat je de vulling evenredig en waterpas verdeeld?

groetjes,
gina

Ik ben een zeer oude man. Als ik dus met mijn Parkinson een taart doormidden snij, wil je het resultaat niet zien. Op de dagen dat ik er geen last van heb, speelt mijn Altzheimer weer op en ben ik vergeten dat ik recht moet snijden.
De zeldzame dagen dat ik van niets last heb, ben ik zo geconcentreerd om recht te snijden dat van pure zenuwachtigheid mijn vals gebit er uit floept, recht op mijn houten been en dan aan diggelen slaat op de keukenvloer.
Ik wil mij dan direct bukken om de stukken op te rapen maar omdat ik niet meer goed zie, sla ik dan steevast met mijn kop op de tafel. Meestal zit de taart er dan nog tussen ook.

Wat doe je in zo’n geval?

Je koopt bij de webshop een “taartzaag� en ik moet zeggen: het heeft mijn leven al een stuk verlicht. Ik zou niet meer zonder kunnen.
Maar…. Wij weten allemaal uit onze lessen natuurkunde, dat “de absolute rechte� niet bestaat. (kromming van de tijd – cfr. Einstein)
Normaal is die kromming pas waar te nemen in orde van grootte van honderdduizenden kilometers en aan grote snelheden. Wel, ik weet niet hoe het komt, maar op mijn taart van 20cm zie je dat ook.

Wat doe je in zo’n geval?

Je begint na te denken en komt tot de conclusie dat het helemaal niet erg is als de taart niet helemaal waterpas is doorgesneden. Zo lang je ze maar EXACT terug legt zoals ze oorspronkelijk was, is er niets aan de hand.

Hoe doe je dat?
Je snijdt (zo recht mogelijk) je taart door en je laat de twee helften op elkaar liggen.
Je neemt een cocktailprikker en steekt deze ergens willekeurig in de zijkant van de BOVENSTE helft. Je neemt nu een tweede cocktailprikker en steekt deze in de zijkant van de ONDERSTE helft, juist onder de bovenste cocktailprikker.

Pas nu neem je de bovenste helft van de taart weg en begint te vullen, spuiten, jongleren en te abricoteren dat het een lieve lust is. Gewoon de bovenste helft terug leggen en kijken dat de twee cocktailprikkers weer netjes boven elkaar staan. De taart is nu weer EXACT zoals ze was. Dat je schuin gesneden hebt, is dan helemaal geen erg.

Deze uitleg is niet voor een Wendy of een Evelien bestemd. Die kunnen zelfs geblinddoekt of met de hulp van een achteruitkijkspiegel een taart feilloos waterpas doorsnijden. Deze uitleg is voor mensen zoals ik.

Even in ernst: Met gewone taarten is er doorgaans geen probleem. Bij taarten met een onregelmatige vorm (de twee halve bollen bijvoorbeeld) is dit systeem heel nuttig.

Danny.

P.S.: De Engelsen kunnen dit systeem ook toepassen, maar die moeten dan in hun “fruitcakes� van 35 jaar oud, twee spijkers slaan en zeer hard kloppen.