Tot één van mijn collega's mijn fijntjes wees op mijn hobby. Oh ja haha! Tuurlijk! Ons team is niet zo heel erg groot dus t leek me wel te doen. 
De voorbereiding nam net iets meer tijd in beslag dan verwacht; ik wilde toch echt wel lekkere vullingen maken en voor 7 taarten is toch net ietsje meer dan voor 1 of 2, wat ik normaal gewend ben.
Anyway... op de dag zelf alles gereed, belt 1 collegaatje op dat ze net een aanrijding gehad heeft samen met een andere collega
. Gelukkig alleen blikschade, erg geschrokken en flinke spierpijn maar de schrik zat er zo erg in dat ze niet meer zouden komen. Toch maar met de rest de taartjes gaan maken en onderstaand is het resultaat. Vond het zó sneu voor mijn twee collega's die er niet bij konden zijn dat ik dezelfde avond nog de twee taartjes voor hen gemaakt heb en de volgende dag bij hen afgeleverd, als troost. Ze waren er érg blij mee, gelukkig...
Ik had de kapsels bij de bakker gehaald trouwens en vond t erg tegenvallen; t was erg zacht en niet zo hoog als die van mij meestal worden dus moeilijk om twee lagen vulling erin te krijgen. Daarom, ook wegens tijdgebrek, niet zo strak als anders. Ook raakte de koelkast over zn toeren van al die taarten waardoor de botercreme niet goed uithardde. (iemand tips hoe dit te voorkomen??) Vulling: aardbeienbavarois met verse aardbeitjes, sinaasappel-perzikvulling met mandarijntjes en chocoladefudge. (ze konden niet kiezen en bleven maar 'proeven'
)Taartjes gemaakt door mijn collega's:
Bij de taart linksonder heeft mijn zoontje van drie ‘geassisteerd’ en dat is wel te zien… hij heeft héél erg z’n best gedaan!
En onderstaande taartjes voor de twee die er door de aanrijding niet bij konden zijn:
(met beschermengeltjes erop)