DeLeuksteTaarten.nl Forum - Boeketje rozen voor een lieve 80 jarige mevrouw

Re: Boeketje rozen voor een lieve 80 jarige mevrouw

null@example.com (rianne1952) — Mon, 12 Dec 2011 07:47:56 +0000

een kunstwerk, bij een bijzonder verhaal

Re: Boeketje rozen voor een lieve 80 jarige mevrouw

null@example.com (marijetje) — Mon, 12 Dec 2011 02:07:14 +0000

wow wat een mooi verhaal. en een prachtige taart

Re: Boeketje rozen voor een lieve 80 jarige mevrouw

null@example.com (Liekie) — Sun, 11 Dec 2011 22:37:55 +0000

Wat een mooi en bijzonder verhaal....en wat een prachtige taart!!!!!

Re: Boeketje rozen voor een lieve 80 jarige mevrouw

null@example.com (xhafal) — Sun, 11 Dec 2011 22:34:24 +0000

een heel mooi verhaal en de taart past er perfect bij. Mooi gedaan die bloemen.

Re: Boeketje rozen voor een lieve 80 jarige mevrouw

null@example.com (willemz) — Sun, 11 Dec 2011 22:00:01 +0000

Mijn ogen vallen uit hun kassen!! En wat een prachtig verhaal, heel bijzonder.

Re: Boeketje rozen voor een lieve 80 jarige mevrouw

null@example.com (Sprinklez) — Sun, 11 Dec 2011 21:46:28 +0000

Mooi! Ze zal vast erg blij zijn en apart hoe het leven soms kan lopen en hoe je elkaar toch na lange tijd terugvind

Boeketje rozen voor een lieve 80 jarige mevrouw

null@example.com (figarodt) — Sun, 11 Dec 2011 21:39:37 +0000

Dit boeketje maakte ik voor de 80ste verjaardag van een hele lieve mevrouw. Zij is de vrouw van de meneer in het verhaal hieronder.

In 1971 werkte ik in een immigrantenopvangscentrum. In die jaren konden joden moeilijk de toenmalige Soviet Unie verlaten. Weinigen lukte het via de Nederlandse ambassade in Moskou naar Israel te emigreren. Daaronder was een heel aardig, uit Syberie afkomstig, echtpaar met twee kinderen die het lukte 1971 naar Israel te emigreren. Ze vonden werk en vestigden zich in dezelfde stad waar ik woon. De man dacht helemaal geen familie te hebben. Hij werd nog voor WOII als klein kind uit een weeshuis in Berlijn geadopteerd door een Russisch echtpaar. Die familie werd daarna naar Syberie verbannen. Een paar jaar geleden is hij naar familie gaan zoeken en vond uiteindelijk een, hem onbekende, zuster in Nederland. Hij was overgelukkig. Hij spreekt alleen Hebreeuws, Russisch en Duits. Hij herrinnerde zich nog dat er in het opvangstcentrum een Nederlandse werkte . Hij heeft toen contact met mij opgenomen en sindsdien vertaal ik hun brieven. Ze hebben elkaar sindsdien al enige malen gezien en praten met handen en voeten via Skype. Zijn vrouw wordt morgen 80, hij is nu 81.